บทที่ 8 แตงกวาNc++
เจ้าของไร้หนุ่มนั่งไขว่ห้างบนโซฟานุ่มในโซนมุมมืดมองนักร้องสาวสวยประจำผับหรูคู่ขาประจำ ดวงตาคมกริบกวาดมองอกสะบึมพลางกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมด
“ไม่เจอหลายวัน คิดถึงจังเลยค่ะ” เธอหยิบแก้วไปเติมบรั่นดีให้
“ร้องเพลงเสร็จหรือยังล่ะ?”
“ต้องขึ้นไปร้องอีกสามเพลงค่ะ รอหน่อยน้า จุ๊บ” เธอจงใจแอ่นอกเมื่อก้มลงวางแก้วคนนั่งมองชักทนไม่ไหวรวบต้นคอเข้ามาจูบกันดูดดื่ม
“ซี้ดดด”
มือปลาหมึกลูบล้วงลึกเข้าไปข้างในจนหล่อนรีบดันแผงอกกว้างออกก่อนแม้โต๊ะวีไอพีที่เขานั่งจะไม่มีใครมองเห็นแต่ก็กลัวอยู่ดี
“โอ๊ยย พอๆก่อนค่ะ” เสียงหวานหัวเราะระริกระรี้พยายามดิ้นหลุดจากเงื้อมมือซุกซน
ตุ่บบ
“อุ๊ย มือถือคุณหล่นค่ะ”
“หืม?”
เขายอมปล่อยหล่อน ก้มมองมือถือที่หล่นจึงใช้เท้าเขี่ยมือถือเข้าใกล้และหยิบมันขึ้นมาเปิดเครื่อง เวลาตอนนี้ก็เกือบจะตีหนึ่งคิดว่าแม่สาวใช้จอมจุ้นคงนอนหลับไปแล้ว เขาเขี่ยหน้าฟีดโซเชียลในมือถือเล่นเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอนักร้องสาว เมื่อเลื่อนไปเรื่อยๆจนกระทั่งสะดุดกับใบหน้าจืดชืดที่เขาคุ้นเคยอย่างดีนั่งถ่ายรูปบนเตียงสวมชุดนอนตัวเก่งที่เห็นอยู่บ่อยๆ จะไม่โกรธเลยหากหล่อนไม่ใช้คำบรรยายใต้ภาพว่า “เหงา”
“ฮึ่ยย!”
เขาพ่นจมูกฟุดฟิดผลุดลุกขึ้นเดินก้าวเท้ายาวๆออกจากผับไป มันไม่ใช่เรื่องใหม่ที่จะเห็นเธอลงภาพและระบายความเครียดยิบย่อยในชีวิตแต่ละวันซึ่งเขาไม่เคยเข้าไปแสดงความคิดเห็นใดๆยังรักษาระยะห่างได้อย่างแนบเนียน ส่วนเธอเองก็ไม่เคยก้าวก่ายอะไรเกี่ยวกับเขาให้ใครๆได้ทราบว่าทั้งสองมีอะไรมากกว่านายจ้างและคนรับใช้
“เหงาบ้าอะไรตอนนี้วะ!” เขาพึมพำทั้งโกรธตัวเองที่ต้องลำบากแอบย่องมาด้านหลังห้องพักหล่อนอย่างกับโจร ถ้านั่งรอเผด็กศึกกับนักร้องสาวป่านนี้คงถึงสวรรค์ชั้นไหนต่อไหนแล้ว
มองเห็นแต่ไกลว่าไฟในห้องยังอยู่เขาจึงหยิบมือถือขึ้นโทรหาให้เธอรีบๆมาเปิดหน้าต่าง
“หือ?”
ดวงตาฉ่ำปรือเหลือบมองเบอร์ของเขา ถึงจะดีใจแต่คงไม่ว่างรับ เพราะมือไม่ว่าง กำลังถือแตงกวาขนาดย่อมอยู่
ความกำหนัดที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยตั้งแต่เมื่อเช้าถูกสะกดกลั้นเอาไว้ทั้งวันจนทนไม่ไหวจึงเลือกจัดการกับตัวเองให้แล้วๆเสร็จ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอช่วยตัวเอง อาจจะรู้สึกละอายบ้างแต่การช่วยตัวเองก็คงจะดีกว่าให้คนอื่นที่ไม่ใช่ชัชวาลช่วย
จำปานำแตงกวาที่แอบขโมยมาจากห้องครัวมาครอบถุงยางอนามัย เรียวขาถ่างกว้างสุด มือข้างหนึ่งแหวกกลีบเพื่อช่วยให้ทางแคบสะดวกขึ้น
จึก
“ซี้ดด”
เธอกัดริมฝีปากแน่น ค่อยๆยัดเข้าทีละนิด เสียงสูดปากครางเบาๆแข่งกับเสียงเรียกเข้ามือถือให้สับสน อยากคุยกับเขามาก แต่คงต้องรอให้เธอเสร็จเรียบร้อยเสียก่อน
“ซี้ดด ขอจำปาเสร็จก่อนนะคะคุณชัช อื้มม”
ส่วนคนโทรหายังยืนหงุดหงิดงุ่นง่านใกล้จะฉุนขาด จะว่าหลับแล้วคงไม่ใช่แน่ขนาดเขาอยู่ข้างหลังห้องยังได้ยินเสียงเรียกเข้าดังระงม อีกอย่าง เมื่อห้านาทีก่อนเธอยังตอบกลับความคิดเห็นจากเพื่อนๆเธออยู่
“อื้ออส์”
“...?!”
เสียงร้องของเธอทำให้เจ้าของไร่หนุ่มเลือดขึ้นหน้า ยกกำปั้นขึ้นทุบหน้าต่างเธอดังปึงปังน่ากลัว
ปึงๆๆ
“อุ๊ยย!”
ป๊อก
จำปาสะดุ้งโหยง รีบสวมใส่กางเกงให้เรียบร้อยและเก็บแตงกวาไว้ใต้ผ้าห่มก่อนกระโดดลงเตียงแอบเงี่ยหูฟังให้แน่ใจ
ปึงๆๆ
“บ้าเอ๊ย”
เสียงสบถของเขาแม้เพียงเบาๆแต่เธอแน่ใจว่าใช่จึงรีบเปิดหน้าต่างโดยไว
“ทำอะไรอยู่” ชัชวาลโกรธฮึดฮัดพลางเดินไปเปิดตู้ และเดินเข้าไปในห้องน้ำ
“มีอะไรหรือคะ?”
“อยู่กับใคร?” เขาเดินออกมาเพ่งเธอเขม็ง
“ก็อยู่คนเดียวสิคะ”
“โกหก!”
เขาตวาดลั่น
“จริงๆนะคะ จำปาไม่เคยโกหกคุณชัชอยู่แล้ว” เธออธิบายตาใส
“ถ้าจับได้นะ” ชัชวาลชี้นิ้วขู่เอ่ยเสียงรอดไรฟันกำลังจะเดินไปเปิดประตูออกไป ถ้าไม่อยู่ในห้องนี้แล้วแสดงว่ามันออกไปทางประตูห้อง
..ร่านถึงขั้นต้องพาผู้ชายมานอนห้องเพียงแค่เขาปล่อยให้อารมณ์ค้างน่ะหรือ.. เกินไปแล้วนังจำปา!!
หมั่บ
“เชื่อจำปานะคะ จำปาอยู่คนเดียวจริงๆ ถ้าคุณชัชได้ยินเอ่อ..เสียงนั้น ..จำปาอธิบายได้ค่ะ” เธอสวมกอดเอวสอบจากด้านหลัง
คลายวงแขนรีบวิ่งลกๆไปที่ปลายเตียงแล้วเลิกผ้าห่มขึ้น
พึ่บบ
“หืม?”
ชัชวาลเบิกดวงตามองแตงกวา สลับกับหน้าเธอ
..อ๋อ อย่างนี้เอง..
แต่ยังปั้นหน้าบึ้งตึงต่อ
“อะแฮ่ม.” กระแอมเบาๆก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“เสี้ยนขนาดนั้นเหรอ?”
คนถูกถามยืนบิดอายม้วนต้วน
“มานี่”
จ๊วบบ
“อื้อ”
มือใหญ่ดึงร่างบางเข้าใกล้ก่อนบดจูบดูดดื่มชนิดรุนแรง กลิ่นบุหรี่จางๆและบรั่นดีราคาแพงคละคลุ้งเพิ่มรสจูบให้ดิบเถื่อนและเร้าใจเธอหนักหน่วงขึ้น
“อื้อ”
กายอ่อนยวบคาวงแขนเมื่อลิ้นร้อนฉกรัวพัลวัน
จุ๊บ
“ซี้ดด จำปา”
“คะ?”
“ทำให้ฉันดูที”
“อื้อ ไม่ค่ะ หนูอาย”
จ๊วบบ
“อื้ออ”
เขาก้มลงดูดดึงริมฝีปากบางจนห้อเลือด มือเล็กตีอกแกร่งเบาๆเมื่อใกล้จะขาดใจ
“ซี้ดด พอ พอก่อนค่ะ”
